podstawy psychofarmakologii co to znaczy
Co znaczy psychofarmakologii. Leki?. Co to jest mistrza dydaktyki psychofarmakologicznej — Stephena.

Czy pomocne?

Podstawy psychofarmakologii. Leki przeciwpsychotyczne i normotymiczne

Definicja z ang. Fundamentals of psychopharmacology. Antipsychotics and mood stabilizers, z niem. Grundlagen der Psychopharmakologie. Antipsychotika und Stimmungsstabilisatoren.

Autor (autorzy):
Szczegóły wydania:Via Medica, Gdańsk 2007, wyd. 1, Oprawa: miękka foliowana,133 str., Wymiary: 145 x 205 mm , Waga: 0.22 kg
Zagadnienia:podstawy psychofarmakologii
ISBN:ISBN 978-83-60945-42-1
Opis:Przede mną tłumaczenie kolejnej książki niezrównanego mistrza dydaktyki psychofarmakologicznej — Stephena M. Stahla. Tym razem rzecz dotyczy stosowania leków przeciwpsychotycznych i normotymicznych w praktyce klinicznej. Wykorzystując piktogramy i kolory, stanowiące barwne wyróżniki przedstawianych informacji, Autor przytacza w najwyższym stopniu przydatne dla praktyki klinicznej dane dotyczące dwudziestu leków. To są leki przeciwpsychotyczne nowej generacji (amisulpryd, aripiprazol, klozapina, kwetiapina, olanzapina, perospiron, risperidon, ziprasidon i zotepina), klasyczne leki normotymiczne, takie jak lit, karbamazepina, walproiniany i lamotrigina, i nowe leki o działaniu przeciwdrgawkowym, które mogą mieć wykorzystanie w chorobie afektywnej dwubiegunowej (gabapentyna, lewetiracetam, okskarbamazepina, topiramat, zonisamid) albo w zaburzeniach lękowych (pregabalina). Nie jest jasne, dlaczego spośród typowych leków przeciwpsychotycznych została wybrana jedynie cyjamemazyna, skoro sporo z tych środków jest nadal bardzo popularnych w psychiatrycznej praktyce klinicznej, a w ostatnim słynnym badaniu CATIE perfenazyna pod różnymi względami spisała się nie gorzej niż leki przeciwpsychotyczne nowej generacji. Być może dlatego, iż aktualnie wyłącznie w odniesieniu do niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych można także używać nazwy ''lek normotymiczny''. W największym stopniu kryteria takie spełniają klozapina, olanzapina i kwetiapina. Treść książki nie skupia się tylko na lekach stosowanych w Stanach Zjednoczonych i zaaprobowanych poprzez FDA, lecz uwzględnia również wybrane leki ''europejskie'' (amisulpryd, cyjamemazyna, zotepina), a nawet japońskie (perospiron). Koncepcja omawiania każdego leku zakłada wyróżnienie pięciu oddzielnych części. W podrozdziale ''Opis leku'' są podawane nazwa i klasyfikacja danego leku, system działania i specyfika wykorzystania w określonych jednostkach chorobowych. Szczególnie ważne są propozycje strategii postępowania (na przykład potencjalizacja innym środkiem) w przypadku, gdy działanie leku jest nieoptymalne. Wymienione są także testy, które warto wykonać przed rozpoczęciem terapii danym lekiem. W części ''Działania niepożądane'' przedstawiono system wywoływania objawów ubocznych, symptomy ważne i groźne i metody przeciwdziałania im. Graficznie przedstawiono ryzyko wywoływania takich objawów, jak przyrost masy ciała i nadmierna sedacja. W podrozdziale ''Dawkowanie'' opisano sposób terapii i dawkowania, przedstawiono dane farmakokinetyczne i wiadomości dotyczące interakcji z innymi lekami. Część ''Specyficzne populacje chorych'' dotyczy podawania leku osobom z zaburzeniami czynności nerek, wątroby i układu krążenia, chorym młodocianym i w wieku starszym i kobietom w ciąży i w okresie karmienia piersią. Wreszcie końcowy podrozdział — nazwany ''Sztuka psychofarmakoterapii'' — stanowi swego rodzaju wizytówkę psychofarmakologiczną danego leku opracowaną poprzez Autora: wymienione są w nim wady, zalety i kluczowe symptomy docelowe (target symptoms), na które lek działa. wiadomości zaznaczone w tej części jako ''pearls'' (perełki kliniczne) oznaczają to, co najlepszego oferuje dany lek i mają prawdopodobnie na trwałe zapaść w pamięć Czytelnika. Leki są ułożone w porządku alfabetycznym, co ułatwia ich szybką identyfikację, a zastosowany model omawiania i piktogramy pozwalają na uzyskanie informacji w takim zakresie, jaki jest w danym momencie potrzebny. Charakter tych informacji spełnia kryteria celności, zwięzłości i aktualności. Autor niezwykle twórczo korzysta z danych najnowszego piśmiennictwa i potrafi odpowiednio zweryfikować wartość uzyskanych informacji dla praktyki klinicznej. Nie znalazłem wielu nieścisłości, jeśli chodzi o dane zawarte w książce. Być może warto w przypadku działań niepożądanych amisulprydu i risperidonu zwrócić większą uwagę na skutki hiperprolaktynemii, w szczególności u pacjentek i zaproponować oznaczanie stężenia prolaktyny jako elementu monitorowania terapii, zamiast strategii: czekać… czekać… czekać. Nie bardzo zgadzam się z Autorem, który twierdzi, iż oznaczanie stężenia prolaktyny w trakcie leczenia risperidonem ma wątpliwą przydatność kliniczną. Sądzę z kolei, iż w świetle słabnących umiejętności stosowania litu, nie tylko poprzez psychiatrów amerykańskich, lecz także i polskich, niezwykle cenne w omawianej książce jest przedstawienie ''w pigułce'' najważniejszych informacji w tym zakresie. Należy jednak skorygować stężenia litu podawane poprzez Autora: do leczenia stanów maniakalnych wystarczy 0,8–1,2 mmol/l, z kolei w profilaktyce zakres stężeń 0,5–0,8 mmol/l jest efektywny klinicznie i wiąże się z najmniejszym ryzykiem objawów ubocznych. W przypadku objawów wola i osłabienia czynności tarczycy, które mogą wystąpić u ok. 10% chorych leczonych litem, warto pamiętać, iż dodanie tyroksyny pozwala znormalizować czynność tarczycy i kontynuować leczenie, co ma szczególne znaczenie u osób, u których leczenie litem wywołuje korzystne efekty. Podsumowując, uważam, iż podręcznik jest bardzo cenna dla polskiego psychiatry praktyka, chcącego stosować leczenie psychofarmakologiczne na odpowiednim poziomie i może stanowić jego swoiste vademecum. Większość omawianych leków jest znanych i używanych w Polsce. Przybliżenie specyfiki farmakologicznej i danych praktycznych ich stosowania w świetle najnowszej wiedzy i praktyki klinicznej odpowiada na aktualne zapotrzebowanie polskich psychiatrów. Życzę wszystkim Czytelnikom książki przyjemnej i pożytecznej lektury. Prof. dr hab. med. Janusz Rybakowski, Przedmowa do wydania polskiego
Spis treści:
  • 1. Amisulpryd 2. Aripiprazol 3. Cyjamemazyna 4. Gabapentyna 5. Karbamazepina 6. Klozapina 7. Kwetiapina 8. Lamotrygina 9. Lewetiracetam 10. Lit 11. Okskarbazepina 12. Olanzapina 13. Perospiron 14. Pregabalina 15. Risperidon 16. Topiramat 17. Walproinian 18. Ziprasidon 19. Zonisamid 20. Zotepina Indeks nazw leków dostępnych w Polsce Indeks wskazań Klasy stosowania leku u kobiet w ciąży wg FDA

Czym jest znaczenie w Słownik na P .