Odbudowa pojedynczych bądź kilku zębów, uzupełnianie braków międzyzębowych:

Czy pomocne?

Definicja Odbudowa pojedynczych bądź kilku zębów, uzupełnianie braków międzyzębowych:

Definicja z ang. The reconstruction of individual or several teeth, filling in gaps interdental:, z niem. Die Rekonstruktion einzelner oder mehrerer Zähne, in Lücken Interdental:.

Co znaczy: Jakie warunki powinno spełniać uzupełnienie protetyczne? By zapewnić pacjentom minimum komfortu i satysfakcji, uzupełnienie protetyczne powinno spełniać następujące kryteria: ¨ TRWAŁOŚĆ - proteza jest kosztowna, powinna wystarczyć na długie lata. ¨ STABILNOŚĆ - proteza powinna umożliwiać swobodne mówienie, gryzienie wszystkich pokarmów, bez obawy iż dojdzie do przemieszczenia, złamania albo wypadnięcia protezy. W najwyższym stopniu stabilne są protezy stałe. ¨ NATURALNY WYGLĄD – proteza nie powinna wywoływać jakichkolwiek odczuć smakowych, dotykowych, termicznych – najlepiej aby było, gdyby pacjent mógł zupełnie zapomnieć o tym, iż ma sztuczne zęby. ¨ WYGLĄD ESTETYCZNY - Korony w kolorze złota albo srebra nigdy nie były uważane za szczyt elegancji. Aktualnie kanonem estetyki w stomatologii są konstrukcje protetyczne, które niczym nie odróżniają się od naturalnego uzupełnienia. O wygodzie pacjenta decyduje nie tylko typ i konstrukcja protezy, ale również materiał, z którego została wykonana. W ciągu kilkunastu lat rozwoju współczesnej protetyki przetestowano sporo metali m. in. złoto, stopy srebra z palladem, stale chromoniklowe i chromokobaltowe, lecz żaden z nich nie okazał się najlepszy. Przełom przyniosło odkrycie niezwykłych właściwości biologicznych i fizyko-chemicznych tytanu, które stawiają ten metal na pierwszym miejscu pośród współczesnych materiałów protetycznych. Zalety tytanu to: ¨ NISKI CIĘŻAR WŁAŚCIWY - tytan jest lżejszy około 5 razy od na przykład złota. ¨  NIEWIELKIE PRZEWODZENIE CIEPŁA - pacjent pozbawiony jest odczuwania przykrych objawów bólu po spożyciu ciepłych albo zimnych posiłków. ¨ BIOKOMPATYBILNOŚĆ tytan w 100% integruje się z tkanką kostną. Jeśli doszło do utraty kilku zębów albo tylko jednego konieczne jest ich uzupełnienie. Każda, nawet pojedyncza luka, stwarza zagrożenie dla sąsiadujących z nią zębów, gdyż mają one tendencję do pochylania się, a nawet przesuwania w kierunku wolnej przestrzeni. Ząb przeciwstawny wysuwa się z zębodołu, staje się "dłuższy", a to z biegiem czasu może doprowadzić do jego utraty. Większe braki w uzębieniu regularnie są powodem patologicznego starcia pozostałych zębów, rozchwiania, a również schorzeń stawów skroniowo-żuchwowych. Dlatego, im wcześniej zostanie wykonane uzupełnienie protetyczne, tym lepiej. Rodzaje konstrukcji protetycznych: pośród protez zębowych można wyróżnić dwie zasadnicze grupy: - protezy stałe: korony, mosty - protezy ruchome: szkieletowe, over denture, nakładowe Protezy stałe to są uzupełnienia trwale umocowane na zębach własnych pacjenta, najczęściej dzięki cementów. Do protez stałych należą: wkłady koronowe i koronowo - korzeniowe, korony i mosty protetyczne. Protezy ruchome to uzupełnienia wprowadzane do j. ustnej i wyjmowane z niej poprzez pacjenta. to są: protezy szkieletowe, protezy nakładowe, częściowe i całkowite protezy osiadające. W zależności od istniejących warunków w jamie ustnej, służące są różne rodzaje uzupełnień protetycznych Proponowane sposoby leczenia: ¨ Implanty: Od kilku lat mamy dla naszych pacjentów mamy alternatywne rozwiązanie - implanty stomatologiczne. Idea implantacji, a więc zastępowania utraconych zębów wszczepianymi w kość protezami, nie jest w medycynie niczym nowym. Pierwszych prób dokonywano już w starożytnym Egipcie wykorzystując wszczepy z kości słoniowej albo drewna. Później aż do pierwszej połowy XX wieku eksperymentowano z takimi materiałami, jak naturalne zęby ludzkie albo zwierzęce, porcelana, złoto, srebro, platyna i różne stopy metali. Niestety, wszystkie próby kończyły się niepowodzeniem - wszczepy, jako ciała obce, były odrzucane poprzez organizm biorcy. Przełom nastąpił dopiero w 1952 roku, gdy prof. Per Ingvar Branemark ze szwedzkiego Uniwersytetu w Lund odkrył niezwykłe właściwości tytanu. Jak sporo ważnych wynalazków, tak i ten był dziełem przypadku. prof. Branemark, będąc z wykształcenia ortopedą, prowadził badania nad odbudową kości. tak aby umożliwić mikroskopową obserwację mechanizmów regeneracyjnych w żywej tkance kostnej, zaprojektował szczególny układ optyczny, który wszczepiano później królikom w kość udową. Sytuacja sprawił, iż obudowę tego urządzenia wykonano z tytanu. Gdy doświadczenie dobiegło końca, naukowcy stwierdzili, iż nie są w stanie wydobyć swojej aparatury, gdyż wrosła w kość. W ten sposób odkryto najważniejszą cechę tytanu - biokompatybilność, a więc umiejętność do tworzenia trwałego zespolenia z żywą tkanką kostną. prof. Branemark porzucił własne dotychczasowe badania i zajął się opracowywaniem tytanowych wszczepów stosowanych w ortopedii i protetyce stomatologicznej. Już w 1965 roku dokonał pierwszego takiego zabiegu swojemu pacjentowi - warto tu nadmienić, iż most zamocowany na wszczepionych wówczas implantach, idealnie służy mu aż do dnia dzisiejszego. Odtąd powstało sporo różnych mechanizmów implantologicznych. IMPLANT - w stomatologii to przedmiot zastępujący korzeń własnego zęba. Wprowadzony chirurgicznie w kość wyrostka zębodołowego, pozwala na wykonanie stałego (tzn. nigdy nie wyjmowanego z ust) uzupełnienia protetycznego - korony, mostu bądź pełnej rekonstrukcji zgryzu w sytuacjach, kiedy nie mamy już ani jednego własnego zęba. Materiałem, z jakiego robione są implanty jest tytan - jedyny jak dotąd wykryty pierwiastek, który łączy w sobie dwie ważne z punktu widzenia wykorzystania cechy: ¨ jest idealnie tolerowany poprzez organizm, który nie traktuje przedmiotów tytanowych jako "ciała obce", ¨ jest na tyle wytrzymały, tak aby znieść obciążenia takie, jakim podlegają korzenie naturalnych zębów. Kiedy chwilę na implanty? Jeżeli straciłeś jeden albo kilka zębów chwilę na wszczepienie implantów - dzięki stosowanej poprzez nas metodzie nowe zęby (implanty) osadzone są w kości i funkcjonują zupełnie jak naturalne zęby. Implanty są optymalną sposobem leczenia: ¨ dla pacjentów po wszelkiego typu urazach na przykład komunikacyjnych, kiedy dochodzi do utraty zębów; ¨ dla pacjentów, którzy dotychczas zmuszeni byli do noszenia ruchomych protez, które były dla nich ogromnym dyskomfortem w kontaktach towarzyskich. Korzyści ze stosowania sposoby wszczepiania implantów przedsiębiorstwa Nobel Biocare: ¨ sposobność prowadzenia bez skrępowania rozmów, uśmiechu ukrywania zębów albo ich braku - nie ma możliwości rozróżnienia naturalnych zębów i zębów zbudowanych na implantach ¨ Zęby są mocno zakorzenione i wydają się być naturalnymi zębami, ponadto zęby przyległe - zdrowe nie wymagają spiłowania ¨ Możecie Kraj bez żadnego problemu jeść co tylko zechcecie, bez jakichkolwiek ograniczeń ¨ Zachowujecie pełną estetykę i wspaniały wygląd poprzez długie lata ¨ Macie gwarancję wykonania zabiegu tylko w autoryzowanych gabinetach, zarazem uzyskacie Kraj pomoc i poradę na całym świecie W zależności od potrzeby doktor umieszcza w szczęce albo żuchwie odpowiednią liczbę implantów, na których opiera się później uzupełnienie protetyczne. Każdy z nas chce dobrze wyglądać, mieć ładne zęby. Tracimy je nierzadko z różnych powodów. Szukamy wtedy pomocy u stomatologów, których zadaniem jest nie tylko przywrócenie możliwości właściwego rozdrabniania pokarmów, lecz również estetyki naszego uzębienia. Istnieje kilka sposobów uzupełnienia braków zębowych w celu odzyskania szerokiego uśmiechu, w najwyższym stopniu zbliżonym do naturalnego jest wszczepienie implantu. Jeśli brakuje jednego zęba, a obok są dwa zdrowe, to tak aby uzupełnić ten jeden ząb tradycyjnym metodą, należy oszlifować pod korony dwa zdrowe i dołączyć do tego trzeci ząb. Implanty mają tę zaletę, iż można je wstawić pomiędzy dwa zdrowe zęby, które pozostają nienaruszone. Ta procedura wymaga około czterech wizyt u stomatologa. Funkcjonowanie po wszczepieniu implantu jest już normalne na drugi dzień. Uzupełnienia ruchome Protezy szkieletowe należą do ruchomych uzupełnień protetycznych. Wykorzystuje się je w razie braków zębowych zbyt rozległych na uzupełnienie mostem. Kluczową ich częścią jest metalowy szkielet zaopatrzony w klamry i ciernie, szkielet jest na tyle cienki i zredukowany, iż praktycznie nie przeszkadza użytkującemu. Ciernie to są wypustki opierające się na żujących powierzchniach zębów i przenoszące tym samym siły żucia poprzez zęby i oziębną na korzyść szczęk. Klamry odpowiedzialne są za utrzymanie protez na podłożu. Z racji na ich niewiele estetyczny wygląd są one coraz częściej zastępowane poprzez mocowanie na koronach zasuwy, zatrzaski i korony teleskopowe. W celu umożliwienia takiego utrzymania protezy, konieczne jest okoronowanie zębów sąsiadujących z protezą. Połączenie protezy z koronami następuje bez widocznych przedmiotów metalowych (klamry, ciernie), co umożliwia uzyskanie oczekiwanego efektu kosmetycznego. Częściowe i całkowite protezy osiadające. Są one, podobnie jak protezy szkieletowe, uzupełnieniem ruchomym, ale siły żucia są w tym przypadku przenoszone wyłącznie poprzez błonę śluzową i okostną na kości szczęk. Skutkiem tego jest przeciążenie kości, co przyspiesza ich zanik i skutkuje osiadanie protezy. Proteza staje się "zbyt spora", a jej przyleganie do podłoża, tym samym utrzymanie, coraz gorsze. Szczególnie wiele problemów nastręcza proteza całkowita dolna, dla której alternatywą są implanty. Protezy osiadające częściowe wykonywane są z akrylu albo nylonu, który charakteryzuje się elastycznością. Proteza akrylowa - jest uzupełnieniem ruchomym, częściowym albo całkowitym. Wykonuje się ją z żywicy akrylowej. w razie protezy częściowej w różowej, imitującej kolorem dziąsło masie akrylowej zatapia się niewielkie, biegnące po powierzchni pozostałych zębów, metalowe klamerki. Służą do utrzymania protezy w jamie ustnej. Niestety uzupełnienia akrylowe nie są elastyczne. Uzupełnienia stałe: Wkłady koronowo-korzeniowe - to są konstrukcje protetyczne służące w razie znacznego albo całkowitego uszkodzenia koron zębów własnych. Warunkiem kwalifikacji zęba do wkładu koronowo-korzeniowego jest poprawnie przeleczony kanał korzeniowy bez zmian patologicznych w rejonie wierzchołka, a uszkodzenie zęba nie powinno znajdować się poniżej brzegu kości. Wkłady koronowo-korzeniowe służą najczęściej jako umocowanie pojedynczej korony protetycznej albo będącej filarem mostu protetycznego. Z powodu szybkiego postępu technicznego indywidualne wkłady koronowo-korzeniowe odlewane w laboratorium są zastępowane wkładami standardowymi wykonywanymi z kompozytu wzmocnionego włóknami szklanymi albo stopu metalu. Umożliwiają one odbudowę rdzenia zęba w momencie jednej wizyty, jednak nie we wszystkich sytuacjach. regularnie trzeba skorzystać z indywidualnie poprzez metoda przygotowanych wkładów z metalu albo ceramiki. Korony protetyczne Każdy ząb złożona jest z trzech części - to, co widzimy w jamie ustnej to korona. Poniżej, pod dziąsłami, znajduje się szyjka, a najgłębsza część - korzeń - tkwi w kości żuchwy albo szczęki. Zazwyczaj próchnica atakuje najpierw koronę, powodując powstawanie "dziur" (zwanymi fachowo ubytkami). Nieduże ubytki można leczyć zachowawczo. Po oczyszczeniu tkanek próchniczych, wypełnia się specjalnymi kompozytami. Gdy jednak rozmiar "dziur" przekroczy pewną "masę krytyczną" plombowanie przestaje być opłacalne. W sytuacjach, kiedy korona zęba nie może być odbudowana inleyem albo wypełnieniem z materiałów kompozytowych, stosuje się koronę protetyczną, a więc uzupełnienie trwale osadzone na oszlifowanych zębach żywych jak i martwych. Korony protetyczne mają wykorzystanie w sytuacjach znacznego zniszczenia części koronowej zęba, mogą służyć poprawie estetyki, przebudowie warunków zgryzowych albo lepszemu utrzymaniu w jamie ustnej protez ruchomych. Są w najwyższym stopniu rozpowszechnionym elementem mocującym mosty. Służą także do odbudowy zębów na implantach. Z racji na użyte materiały, korony protetyczne dzieli się na: ¨ jednolite - wykonane z jednego rodzaju materiału np. samego metalu, akrylu czy porcelany. Korony akrylowe służące są aktualnie jedynie jako korony czasowe. ¨ złożone - kluczowa część wykonana jest z metalu, a tylko widoczna powierzchnia korony pokryta jest materiałem odpowiadającym barwą zębom własnym. Najczęściej są tym materiałem porcelana albo akryl. Z uwagi na trwałość barwy, kształtu i idealną przezierność pozwalającą imitować szkliwo, a również obojętność biologiczną i wytrzymałość mechaniczną, za idealny materiał należy uznać dzisiaj porcelanę. W porównaniu z nią wprawdzie tani, lecz łatwo przebarwiający, ścierający się, chłonący zapachy akryl wypada bardzo niekorzystnie. Korony porcelanowe na metalu są wprawdzie bardzo trwałe i estetyczne, ale nie są w stanie tak dokładnie imitować ząb jak korony pełnoceramiczne, które przez własną transparencję światła doskonale odtwarzają tkanki i wyglądają jak ząb naturalny. Korony pełnoceramiczne w odróżnieniu do porcelanowych na metalu nie wykazują "efektu szarzenia". Mosty Most to stała proteza uzupełniająca brak od jednego do kilku zębów. Zbudowany jest z przęsła odtwarzającego czynność i kształt utraconych zębów i z przedmiotów mocujących go na filarach, którymi są naturalne zęby (korzenie) otaczające lukę między zębami albo implanty. Elementami mocującymi mogą być wkłady koronowe, koronowo - korzeniowe albo korony. Wykorzystywanie mostów wymaga sprzyjających warunków miejscowych, a mianowicie odpowiedniej ilości i jakości dobrze rozmieszczonych (po obu stronach luki) zębów filarowych. Siły żucia przenoszone są z przęsła w całości na ozębną zębów filarowych. Czasem stosuje się jeszcze tak zwany mosty jednobrzeżne, które osadzone są na jednym filarze, z reguły są dowieszone naprzód. Sposób ta nie jest jednak sugerowana, szczególnie w obrębie zębów bocznych, bo wcześniej, czy później w wyniku przeciążenia dochodzi do rozchwiania zęba filarowego. Most adhezyjny (niekonwencjonalny) - to jest most najczęściej niewymagający szlifowania zębów, rozwiązanie estetyczne, jednak mniej trwałe od mostu tradycyjnego. Dodatkowo nie zapobiega zanikowi kości i może być służące tylko wtedy, gdy występują ku niemu wystarczające warunki w jamie ustnej pacjenta. Tradycyjne konstrukcje protetyczne, takie jak korony czy mosty - o ile są dobrze wykonane - mogą świetnie spełniać własną rolę i służyć pacjentowi poprzez długie lata. Mają one jednak jeden mankament - do ich zamontowania konieczna jest obecność własnych zębów, stanowiących podporę dla protezy. By uczynić miejsce dla takich konstrukcji protetycznych, zęby trzeba mocno oszlifować. w razie mostów, które maskują braki poekstrakcyjne, stajemy przed koniecznością szlifowania niekiedy całkiem zdrowych, sąsiednich zębów. Wynikają stąd pewne ograniczenia dla tej sposoby. Najczęściej każdy most musi posiadać, przynajmniej dwa filary, więc tego typu uzupełnienia można stosować zwykle przy brakach międzyzębowych. w razie braków skrzydłowych,(gdy brakuje zębów z jednej strony szczęki albo żuchwy) i przy całkowitym bezzębiu nie ma takiej możliwości. Jedyną rzeczą, jaką do niedawna mogliśmy zaproponować takim pacjentom, były niewygodne protezy ruchome. Proteza częściowa - uzupełnia brak kilku zębów. Pokrywa bezzębne wyrostki j. ustnej pacjenta. w razie protezy górnej - także część podniebienia, w protezie dolnej - część okolicy podjęzykowej.