dysfunkcje co to znaczy
Co znaczy Dysfunkcje. Czym jest Dojrzałe 3 Przejściowe 4 Oddychanie 4.1 Migdały Podniebiene 5.

Czy pomocne?

Definicja Dysfunkcje

Definicja z ang. dysfunctions, z niem. Dysfunktionen.

Co to znaczy: Lista treści
1 Pojęcie
2 Połykanie
2.1 Niemowlęce
2.2 Dojrzałe
3 Przejściowe
4 Oddychanie
4.1 Migdały Podniebiene
5 Powody
6 adsd
Pojęcie
niepoprawne wykonywanie poprawnych czynności fizjologicznych /połykanie,oddychanie/
rozpoczęcie leczenia dysfunkcji rozpoczyna się od wyeliminowania nawyków:
seplenienie,
ssanie palca,
zaciskanie warg,
wtłaczanie języka,
nagrysanie policzków,
napinanie mięśnia bródkowego,
połykanie /wisceralne/trzewne/infantylne/niemowlęce/,
Połykanie
Niemowlęce
w niemowlęcym typie połykania:
szczęka i żuchwa pozostają otwarte a między nimi położony jest język,
żuchwa jest ustabilizowana poprzez mięśnie i kontakt języka z wargami,
Dojrzałe
w okresie wyrzynania się zębów mlecznych niemowlęcy typ połykania zostaje zastąpiony typem dojrzałym /somatycznym/, gdzie żuchwa unoszona jest poprzez mięśnie żwacze,język dotyka podniebienia a zęby się stykają,
Przejściowe
występuje między 2-4 rokiem życia,niemowlęcy typ połykania zostaje częściowo zastąpiony typem dojrzałym,regularnie dochodzi do przetrwania tej postaci mieszanej /wisceralno-somatycznej/,
przetrwanie niemowlęcego typu połykania i wtłaczanie języka między zęby doprowadza do zahamowania pionowego wzrostu wyrostka zębodołowego:
język wtłaczany z przodu /zgryz otwarty przedni/,
język wtłaczany z boku /zgryz otwarty boczny/,
w razie utraty zębów język wtłaczany jest w puste przestrzenie,
Oddychanie
poprzez Usta
powiększa podatność na próchnicę i choroby górnych dróg oddechowych,
niepracujące mięśnie okrężne języka są słabe i nie są w stanie zamykać warg,
Migdały Podniebiene
ich bolesność w stanie zapalnym skutkuje opuszczanie żuchwy i wysuwanie języka,
Powody
sztuczne karmienie /smoczek/,
makroglosja,
mikroglosja,
hipotonia mięśni języka,
adsd
między robotą języka i warg w czasie ssania piersi i ssania
poprzez smoczek występują ważne
ró nice. Przy ssaniu piersi wargi szczelnie obejmują brodawkę, język cofa się, unosząc tylną cześć do
podniebienia miękkiego (zamykając przepływ powietrza z nosa) i dziecko wykonuje naprzemienne ruchy
uchwą: obni a ją i cofa, po czym podnosi i wysuwa ku przodowi (identyczne ruchy jak przy uciu). Pokarm
z piersi jest wydobywany i przesuwany dzięki ruchów ssących i ujących.
Inny jest z kolei sposób ssania
poprzez smoczek, poniewa obni enie ciśnienia w jamie ustnej
następuje z powodu opuszczenia, a następnie cofnięcia uchwy i języka, zaciśnięcia warg wokół smoczka
i wciągania policzków. To są tylko ruchy ssące.

w razie karmienia
poprzez smoczek dziecko
kilkakrotnie przerywa ssanie, by nabrać powietrza. Utrwala sobie nawykowe oddychanie
poprzez usta, które
wpływa ujemnie na rozwój mięśni twarzoczaszki
i utrudnia późniejsze połykanie.
uchwa nie
przemieszcza się naprzód, wargi są zaciśnięte wokół smoczka, a policzki wciągnięte. Karmienie
smoczkiem wyłącza z pracy czubek języka i wargi. Zaś karmienie ły eczką wymaga tylko odruchowego
połykania przy zaanga owaniu tylnej części języka. U dziecka stale karmionego smoczkiem wiotczeją wargi,
język le y na dole j. ustnej, opóźnia się zdolność ucia i utrwala oddychanie
poprzez usta, które natomiast
niekorzystnie wpływa na kształtowanie się szczęk i staje się powodem płaskiego układania języka (a tym
samym sprzyja nieprawidłowemu połykaniu). Oparcie butelki na uchwie skutkuje przesunięcie uchwy ku
tyłowi, co prowadzi w późniejszym okresie do utrwalonej wady zgryzu. Dochodzi do tyłozgryzu, zwę enia
dolnej szczęki
i wysunięcia siekaczy górnych, a w następstwie tych zmian mo e dojść do zaburzonego
rozwoju artykulacji głosek. Przednia część języka wsuwa się pomiędzy rozchylone zęby i przechodzi do
przedsionka j. ustnej, tak e w momencie artykulacji głosek.
W zale ności od rodzaju karmienia ró ny jest sposób oddychania dziecka. Dziecko karmione piersią
nie przerywając ssania korzysta z naturalnego filtru powietrza i poprawnie oddycha
poprzez nos, z kolei
przyjmując pokarm
poprzez smoczek dziecko przerywa ssanie, by nabrać powietrza
poprzez usta, co skutkuje
częste zaka enia dróg oddechowych, deformacje zgryzu, wady artykulacyjne
i niepoprawny sposób
połykania.
Dziecko karmione z butelki w wielu wypadkach przyzwyczaja się do oddychania tylko ustami
i utrwala sobie ten nawyk. by zapobiec nieprawidłowemu oddychaniu
poprzez usta, ju od samego początku
trzeba wspomagać domknięcie ust dziecka czapeczką z zapięciem pod bródką, względnie zwiniętą pieluszką
pod brodą z równoczesnym nieznacznym uniesieniem głowy poduszeczką. Zabiegać równie nale y o pełną
dro ność nosa specjalną gruszką, nie wnikając poza przedsionek nosa. Nale y te pamiętać o odpowiednim
układaniu dziecka, aby nie dopuszczać do deformacji twarzoczaszki (główka dziecka nie mo e być zawsze
odwrócona w jedną stronę).
U niemowlęcia w połykaniu biorą udział wszystkie mięśnie twarzy, język jest wysunięty naprzód,
mięsień okrę ny ust napięty (bez napinania mięśni ujących). Taki, niemowlęcy, typ połykania poprawny
jest do czasu wyrośnięcia wszystkich zębów mlecznych (do 3-4 roku ycia), kiedy to powinna nastąpić
zmiana na połykanie właściwe dorosłym – które wymaga podniesienia czubka języka ku dziąsłom górnym,
napięcia mięśni ujących (bez napinania mięśnia okrę nego ust). Nawet znacznie spaczona czynność
połykowa w wieku przedszkolnym rokuje lepiej od mniej nasilonego zaburzenia w wieku późniejszym.
Stosunkowo usprawniania aparatu artykulacyjnego w czasie jedzenia, wokalizowania, gaworzenia
i mówienia dziecko przyswaja sobie sposób wymawiania poszczególnych głosek (poszukuje form
zbli onych do tych, które słyszy, stopniowo uczy się prawidłowo je wymawiać). Jeżeli jednak bodźce
stymulujące pionizację języka były za słabe i został on w uło eniu płaskim w czasie oddychania i połykania,
a słaby mięsień okrę ny warg nie skutkuje ich zamknięcia, obserwujemy: oddychanie
poprzez usta, w momencie
rozdrabniania i połykania pokarmów wypychanie języka ku przodowi i wywieranie du ego nacisku na zęby
(powstają wady zgryzu, między innymi zgryzy otwarte). w czasie artykulacji język nie zmienia pozycji, a rezultatem
tego jest wymowa międzyzębowa głosek przedniojęzykowo-zębowych (s, z, c, dz, t, d, n)
i opóźnione
przyswajanie głosek dziąsłowych (sz, , cz, d ), słabe zwarcie przy głoskach dwuwargowych (p, b, m),
dziąsłowe l, r artykułowane jako y, z kolei sz, , cz, d jako s, z, c, dz albo grzbietowe, przy niskim
uło eniu czubka języka. Rodzaj artykulacji pozostaje w ścisłym związku z rodzajem wady zgryzu. Dzieci
Page 2
2
z obni oną sprawnością języka ślinią się, a razem z wiekiem i wzrostem tempa mówienia defekt ten pogłębia
się.
Stwierdzenie, e wada artykulacyjna wynika z niewłaściwej funkcji języka w czasie połykania,
zobowiązuje do rozpoczęcia leczenia od nauki właściwego typu połykania. Instrukta u takich ćwiczeń mo e
udzielić logopeda albo doktor.
Część dzieci odpowiednio prowadzona w wieku niemowlęcym i poniemowlęcym
poprzez matkę
w domu nigdy nie będzie potrzebowała rady logopedycznej. Sporo jednak matek potrzebuje wsparcia,
oczekuje, aby ktoś odpowiednio wcześnie wskazał im problem i udzielił instrukta u, jak postępować
z dzieckiem (szczególnie odnosi się to do dzieci z ryzyka cią owo-porodowego).



w razie stwierdzenia u noworodków nieprawidłowości w dziedzinie odruchów z obszaru twarzy
nale y zastosować ćwiczenia usprawniające i stymulujące rozwój funkcji aparatu artykulacyjnego, w formie
masa y przełyku, policzków, warg, dziąseł, języka i podniebienia – do czasu, kiedy dziecko w sposób
poprawny zacznie ssać pierś matki.
Pediatra badając dziecko w momencie pierwszej wizyty powinien sprawdzić warunki anatomiczne jamy
ustnej (ruchomość języka, długość wędzidełka, i tym podobne). To jest bardzo wa ne dla prawidłowego oddychania
i od ywiania, a w późniejszym okresie dla artykulacji. doktor pyta te o sposób karmienia. Jeżeli karmienie
sztuczne jest rezultatem małej aktywności dziecka, to z punktu widzenia logopedy nale y rozpocząć
usprawnianie języka, warg i policzków. Skrócone wędzidełko podjęzykowe wymaga rozciągania przez
masa języka, a słaby mięsień okrę ny warg (dziecko nie zwiera warg wokół smoczka) – masa u warg.
Trudności w połykaniu i krztuszenie się wskazują na potrzebę zewnętrznego masa u okolic przełyku przed
karmieniem dziecka.
Masa powinien trwać 5-10 min. przed ka dym karmieniem. Powinien on być włączony w zakres
codziennych czynności pielęgnacyjnych dziecka. Dziecko w czasie masa y powinno oddychać
poprzez nos.
Delikatnymi ruchami masujemy policzki od nosa i warg w kierunku skroni. Kciukiem podtrzymujemy brodę
dziecka tak, by wargi były złączone. Zmieniamy nacisk i prędkość ruchów, początkowo powoli i delikatnie,
następnie silniej i szybciej. Lekko obszczypujemy i oklepujemy masowaną okolicę i ponownie
przechodzimy do masowania i głaskania. Masa warg wykonujemy przez rozciąganie i ściąganie ich,
lekkie szczypanie i głaskanie. Kciuk masującego jest uło ony pod brodą, a palec wskazujący i środkowy
masują złączone wargi. Szyję masujemy od dołu ku górze ruchem głaskającym pionowym.
Masa wewnętrzny rozpoczynamy od grzbietowej powierzchni języka, przesuwając palec ruchami
kolistymi (podłu nie albo poprzecznie), najpierw po jednej, a następnie po drugiej stronie nasady (a do
wystąpienia odruchu wymiotnego). Następnie masujemy brzegi języka, zahaczając o powierzchnię dolną,
kierując się od czubka ku tyłowi języka. Czubek języka chwytamy delikatnie w palce (
poprzez gazę, by się nie
wyśliznął) i masujemy ruchem rozgniatającym. Język przesuwamy w płaszczyźnie poziomej pionowej.
Dotykamy go energicznie krótkim ruchem pulsującym, by sprowokować odruch cofania się.




w razie
skróconego wędzidełka podciągamy i energicznie wywijamy czubek języka ku górze. Pod wpływem
ćwiczeń wędzidełko rozciąga się.
Podniebienie twarde i miękkie masujemy w kierunku od wałka dziąsłowego ku tyłowi – najpierw po
jednej, później po drugiej stronie linii środkowej. Następnie płynnym ruchem przechodzimy do masa u
wewnętrznej strony policzków i warg. Dziąsła dolne masuje się w kierunku od góry do dołu, a dziąsła górne
– od dołu ku górze.
Szczegółowego instrukta u ćwiczeń powinien udzielić logopeda albo doktor pediatra.
Mowa artykułowana powstała na bazie czynności związanych z przyjmowaniem pokarmów.
Karmienie w sposób naturalny jest podstawowe dla kształtowania ruchów artykulacyjnych. Wpływa
stymulująco na sprawność aparatu artykulacyjnego, poniewa akt ssania rozwija wszystkie mięśnie
twarzy, języka
i warunkuje
poprawny sposób oddychania (
poprzez nos, a te sprawności są podstawą
dalszego rozwoju mowy

Czym jest Dysfunkcje znaczenie w Słownik na D .